[CrossFoil]

Witam po raz kolejny.

Przeczytałem sobie mechanikę systemu. Mam parę uwag, które mogą się wam przydać, bądź nie. Zaczynamy krytykę. Osoby o słabszych nerwach proszone są o nieczytanie.

Mechanika

Mechanika sama w sobie jest zabawna i prosta, chociaż osobiście nie lubię k12, ale co tam. Ogólnie na plus. Jest parę niedociągnięć, ale to tylko moje przewrażliwienie na realizm, więc się nie przejmujcie.

Postać

Panowie, bądźmy profesjonalni! Lista umiejętności, wad i zalet jest po prostu żałosna. Krótka, skrótowe opisy nic na dobrą sprawę nie tłumaczące.

W dodatku macie czelność pisać w podręczniku "nie grajcie więcej niż 5-15 sesji bo będziecie przepakami. Wpieniło mnie to niemożebnie. Panowie, to Wasza wina, że nie będzie można grać dłużej, bo nie zrobiliście dłuższej listy umiejętności, wad i zalet.
Największą wadą całego interesu jest(i tu tylko moje zdanie), że stworzyliście umiejętności-kombinaty. Na przykład taka "broń palna", czyli strzelanie ze wszystkiego co używa prochu.
Z pistoletu strzela się ZUPEŁNIE inaczej niż z karabinu, że o muszkiecie nie wspomnę. Dalej jest "walka bezpośrednia". Nie na darmo mówił "walisz waść jak cepem". Walka mieczem jest z grubsza podobna do walki szablą, ale tylko z grubsza. Za to szpada ma się do dwuręcznego topora jak, nie przymierzając, pistolet do działa okrętowego. "Medycyna" i "ekspresja" to już poruta. Ekspresja(umiejętność szt.1) zezwala postaci: malować, rysować, śpiewać, grać na wszystkich dostępnych instrumentach muzycznych, rzeźbić w drewnie i kamieniu, grawerować, robić ze złota piękne przedmioty i kto wie co jeszcze?

Reasumując, obecnie podręcznik pozwala robić wszystko stosunkowo małą liczbą umiejętności. Moim zdaniem to jest debilizm, dobry dla plugawych pomiotów TSR i Wizards of the Coast(czyli na przykład D&D, do którego nie mam szacunku za grosz).

Rozwiązaniem tego problemu może być częściowo osiągnięte przez nadanie minimalnego poziomu umiejętności, żeby, na przykład, wykonywać operacje chirurgiczne za pomocą "medycyny". Nie lubię takich rozwiązań, ale to już coś.
Drugie rozwiązanie to rozbicie "kombinatów" na części składowe i potraktowanie ich jako osobnych umiejętności. Dodatkowo można nakładać karę za próbę zrobienia czegoś bez danej umiejętności(np. -1 czy -2, za to że jesteś kompletnym dyletantem), ale też nie dawać tej kary, jeżeli postać ma umiejętność z grubsza pokrewną. Wtedy należałoby, oczywiście, zrobić większy rozstrzał pomiędzy kosztem rozwoju umiejętności i współczynników.

To na tyle. Czekam na odpowiedzi i liczę się z tym, że polecą na mnie gromy z jasnego nieba. Cóż, życie krytyka :)

[Gertrud]

Umiejętności w nowej mechanice zostały celowo skrojone do minimum, co postulowało wiele osób. Pierwotnie lista uwzględniała różnice, o których mówisz, jednak wówczas mieliśmy w sumie blisko 50 pozycji, wśród których szło się nieźle pogubić.

Skromna lista umiejętności nie jest typowa dla DnD - w mechanice d20 jest ich akurat dość sporo. Jest natomiast charakterystyczna dla takich tytułów jak: (n)WoD, Klanarchia, Wolsung, Exalted. Większość nowych systemów rezygnuje z wypasionej liczby skillów i stawia na bardziej skromny asortyment. O ile dobrze kojarzę w Wolsungu i Klanarchii wszystkie umiejętności są nawet umieszczone na karcie postaci, żeby był łatwy do nich dostęp. Powód jest banalny - stawia się bardziej na grywalność niż realizm (sam realizm nie zapewni grze niestety sukcesu).

W Trójcy obecna lista jest i tak znacznie bardziej obszerna niż we wspomnianych przeze mnie tytułach. Wprowadzone zostały do tego jeszcze specjalizacje, która mają wyprofilować postać pod pewnym kątem i zniwelować absurdy w postaci ekspresji, która pozwala na błyszczenie we wszystkich dziedzinach.

I oto otrzymujemy dyplomatę Gienka, który właśnie podniósł swój poziom ekspresji do 1. Gienek zna teraz podstawy sztuki, potrafi sobie brzdękać na jakimś instrumencie lub całkiem nieźle radzi sobie ze sztalugą. Ale dyplomata jest jedynie młokosem, który co nieco liznął ogólnej teorii i ciut praktyki. Za kilka poziomów Gienek dostanie szansę by wybrać specjalizację. I wówczas będzie można powiedzieć, że jest on świetnym malarzem/muzykantem/szkicownikiem etc.

Chodzi o to, żeby sztucznie nie rozbudowywać listy umiejętności o pozycje, które wybierze zaledwie garstka raczy i to w celu czysto fabularnym, bo nie znajdą one uzasadnienia i zastosowania w grze. Tyle.

Jeśli zaś chodzi o ograniczenie 5-15 sesji, to jest ono bardzo umowne. Tych sesji może być nawet 25 jeśli MG będzie rozważnie rozdawał doświadczeni i nie pozwoli zbyt szybko osiągnąć zbyt wysokiego współczynnika potęgi. Wskaż mi mechanikę, w której po kilkunastu-kilkudziesięciu sesjach (przez słowo sesja w tym przypadku rozumiemy przynajmniej 4-godziną grę) postacie nie osiągnąć kresu swoich możliwości. Trójca pod tym względem oferuje zaledwie 6 stopniową skalę, a więc może się okazać po dwudziestej z rzędu sesji, ze mamy wszystkie atrybuty na najwyższym poziomie. I co wtedy? Niewielka skala ma wiele zalet - m.in. mniej liczenia, wyraźniejsze postępy i zauważalny rozwój bohatera, a także bardziej obrazowe określanie każdego z poziomów (system szkolny). Myślę, że to wystarczy by zapłacić moim zdaniem, niewielką cenę, jaką jest przygotowanie nowych bohaterów po rozegraniu szeregu sesji. No bo w końcu ile można grać jedną postacią?